ویلان پتی اف کارمند دبیرخانه اداره بود،  از مال دنیا جز حقوق اندک کارمندی هیچ عایدی نداشت ویلان اول ماه که حقوق می گرفت و جیبش پر می شد، شروع می کرد به حرف زدن ...

خدا گفت : به چه مي نگري ؟

گنجشك گفت : به احوال آفريده هایت.

خدا گفت : چه ميبيني ؟

گنجشك گفت : در عجبم ، از عدل و احسان تو به دور است كه عده اي بدين سان و عده ای ....

خدا گفت : آيا پاسخي بر شگفتيت مي يابي ؟

گنجشك گفت : تنها بر اين باورم كه در حق آفريده هايت ظلم نخواهي كرد.

خدا گفت : تندرستان را آفريدم تا به بيماران بنگرند و مرا براي سلامتي خود سپاس گويند و بيماران را تا نظر بر تندرستان انداخته با شكيبايي به درگاهم دعا كنند كه سلامت نصيبشان گردانم.

توانگران را آفريدم تا به تهيدستان بنگرند و مرا به واسطه توانگرييشان شكر كنند و به فراموشي نسپارند تهيدستان را ... و تهيدستان را كه چشم به توانگران دوخته و مرا در رفع تنگ دستيشان بخوانند.

و اين همه را آفريدم تا در خوشحالي و بدحالي ، در سلامت و بيماري و در هر حال بيازمايمشان.

هر كه را به واسطه آنچه مي‌كند سوال خواهم كرد.

خدايا سوختيم .آتش گرفتيم . خنديديم بر ايمانت
رقصيديم .خواستيم ولي نتوانستيم
بوييديم . آرزو كرديم . التماس كرديم
مانديم .ترانه خوانديم . دلخوش بوديم
شديم . آمديم به نوازش دستانت
آخر گمگشته اي بوديم پريشان احوال
كه مرگ را به نظاره نشسته ايم
و كبوتران را به شوق عبور از قفس نويد داديم
و خوانديم و خوانديم قصه بيهوده ات را با مستي او
و سرگذشت سلوك روحاني دلها را به نظاره نشسته ايم

هفته بعد یکی از دوستان رابرت به سراغ او آمد و گفت : خبری برایت دارم . آن زن و بچه بیمارش را بخاطر داری ، آن زن یک کلاهبردار بود و اصلاً فرزندی ندارد او سرت کلاه گذاشته رفیق !

رابرت گفت منظورت اینست که اصلاً بچه مریضی وجود ندارد ؟ خدا را شکر . این بهترین خبری است که در این هفته شنیده ام.

سيف الدوله امر به احضار هنرمندان و موسيقى دانان نمود. بنابراين استادان در هر رشته از موسيقى در محضر امير گرد آمدند و به انواع ملاهى و آهنگ ها در دستگاههاى مختلف مشغول شدند ولى در هر قسمت فارابى بر نوازندگان خرده گرفت . امير به او گفت : تو اين صنعت را مى دانى ؟
فارابى گفت : بلى ، سپس از خريطه خود قطعاتى بيرون آورد، از آنها تركيبى خاص بساخت و به نواختن شروع نمود آن طور كه همه حاضران در جلسه به خنده آورد و سپس آهنگ بنواخت كه همه را به گربه آورد، بعدا تركيبى ديگر از قطعات ساخته و به نواختن مشغول شد چنانكه همگى به خواب عميق فرو رفتند حتى غلامان و دربانان كه در اين موقع همه را ترك نمود و از مجلس خارج شد، مورخين مى نويسند اين همان قانونى است كه از ابتكارات و اختراعات فارابى است.

اين داستان در تمام منطقه پخش شد. هر روز گروهی زن و مرد می‌آمدند و دو سکه به او نشان می‌دادند و مرد گدا هميشه سکه نقره را انتخاب می‌کرد.

تا اينکه مرد مهربانی از راه رسيد و از اينکه مرد گدا را آنطور دست می‌انداختند٬ ناراحت شد. در گوشه ميدان به سراغش رفت و گفت: هر وقت دو سکه به تو نشان دادند٬ سکه طلا را بردار. اينطوری هم پول بيشتری گيرت می‌آيد و هم ديگر دستت نمی‌اندازند.

مرد پاسخ داد: حق با شماست٬ اما اگر سکه طلا را بردارم٬ ديگر مردم به من پول نمی‌دهند تا ثابت کنند که من از آنها احمق‌ترم. شما نمی‌دانيد تا حالا با اين کلک چقدر پول گير آورده‌ام.

پ.ن. اگر کاری که می‌کنی٬ هوشمندانه باشد٬ هيچ اشکالی ندارد که تو را احمق بدانند.!

فرستنده : مهرنوش کیانی شاد

حرف ... پس از گفتن!

يک زن جوان در سالن فرودگاه منتظر پروازش بود . چون هنوز چند ساعت به پروازش باقي مانده بود، تصميم گرفت براي گذراندن وقت کتابي خريداري کند. او يک بسته بيسکوئيت نيز خريد.

او برروي يک صندلي دسته‌دارنشست و در آرامش شروع به خواندن کتاب کرد.

در کنار او يک بسته بيسکوئيت بود و مردي در کنارش نشسته بود و داشت روزنامه مي‌خواند.

وقتي که او نخستين بيسکوئيت را به دهان گذاشت، متوجه شد که مرد هم يک بيسکوئيت برداشت و خورد. او خيلي عصباني شد ولي چيزي نگفت.

پيش خود فکر کرد: «بهتر است ناراحت نشوم. شايد اشتباه کرده باشد.»

ولي اين ماجرا تکرار شد. هر بار که او يک بيسکوئيت برمي‌داشت ، آن مرد هم همين کار را مي‌کرد. اين کار او را حسابي عصباني کرده بود ولي نمي‌خواست واکنش نشان دهد.

وقتي که تنها يک بيسکوئيت باقي مانده بود، پيش خود فکر کرد: «حالا ببينم اين مرد بي‌ادب چکار خواهد کرد؟»

مرد آخرين بيسکوئيت را نصف کرد و نصفش را خورد.

اين ديگه خيلي پرروئي مي‌خواست!

او حسابي عصباني شده بود.

در اين هنگام بلندگوي فرودگاه اعلام کرد که زمان سوار شدن به هواپيماست. آن زن کتابش را بست، چيزهايش را جمع و جور کرد و با نگاه تندي که به مرد انداخت از آنجا دور شد و به سمت دروازه  اعلام شده رفت. وقتي داخل هواپيما روي صندلي‌اش نشست، دستش را داخل ساکش کرد تا عينکش را داخل ساک قرار دهد و ناگهان با کمال تعجب ديد که جعبه  بيسکوئيتش آنجاست، باز نشده و دست نخورده!

خيلي شرمنده شد!! از خودش بدش آمد ... يادش رفته بود که بيسکوئيتي که خريده بود را داخل ساکش گذاشته بود.

آن مرد بيسکوئيت‌هايش را با او تقسيم کرده بود، بدون آن که عصباني و برآشفته شده باشد...

در صورتي که خودش آن موقع که فکر مي‌کرد آن مرد دارد از بيسکوئيت‌هايش مي‌خورد خيلي عصباني شده بود. و متاسفانه ديگر زماني براي توضيح رفتارش و يا معذرت‌خواهي نبود.

- چهار چيز است که نمي‌توان آن‌ها را بازگرداند...

1. سنگ ... پس از رها کردن!
2. حرف ... پس از گفتن!
3. موقعيت... پس از پايان يافتن!
4. و زمان ... پس از گذشتن!

اما مرد ديگر اجازه تکان خوردن نداشت و بايد تمام اوقات به حالت دراز کش روي تخت قرار گرفته باشد.

دو مرد براي ساعاتي طولاني با هم حرف مي زدند،از همسرانشان؛خانه وخانواده شان؛شغل و دوران خدمت سربازي و تعطيلاتشان خاطراتي براي هم نقل مي کردند.

هر روز بعد از ظهر مرد کنار پنجره که اجازه داشت يک ساعت بنشيند؛براي مرد ديگر تمام مناظر بيرون را همان طور که مي ديد تشريح مي کردو آن مرد هر روز به اميد آن يک ساعت که مي توانست دنياي بيرون و رنگهايش را در فکر خود تجسم کند به سر مي برد.

پنجره مشرف به يک پارک سرسبز است با درياچه اي طبيعي که چند قو و اردک در آن شنا مي کنندو بچه ها نيز قايق هاي اسباب بازي خود را در آب شناور کرده و بازي ميکنند.چند زوج جوان دست در دست هم از ميان گل هاي زيبا و رنگارنگ عبور مي کنند .منظره زيباي شهر زير آسمان آبي در دور دست به چشم مي خورد و.......

در تمام مدتي که مرد کنار پنجره اين مناظر را توصيف مي کرد؛ مرد ديگر با چشمان بسته در ذهن خود آن طبيعت زيبا را تجسم مي کرد.در يک بعد از ظهر گرم مرد کنار پنجره رژه سربازاني که از پايين پنجره عبور مي کردند را براي مرد ديگر شرح داد و مرد ديگر با باز سازي آن صحنه ها در ذهن خود؛انگار که واقعاّ آن اتفاقات و مناظر را مي دید.

روزها وهفته ها گذشت

يک روز صبح زماني که پرستار وسايل استحمام را براي آنها به اتاق آورده بود؛ متاسفانه با بدن بي جان مرد کنار پنجره روبرو شد که در کمال آرامش به خواب ابدي فرو رفته بود؛سراسيمه به مسئولان بيمارستان اطلاع داد تا جسد مرد را بيرون ببرند

پس از مدتي همه چيز به حال عادي بازگشت مردي که روي تخت ديگر بستري بود از پرستار خواهش کرد که جاي او را تغيير داده و به تختخواب کنار پنجره منتقل شود پرستار که از اين تحول در بيمارش خوشحال بود اين کار را انجام داد؛و از راحتي و آسايش بيمار اطمينان حاصل کرد مرد به آرامي و تحمل درد و رنج بسيار خودش را کم کم از تخت بالا کشيد تا بتواند از پنجره به بيرون و دنياي واقعي نگاه کند به آرامي چشمانش را باز کرد ولي روبروي پنجره تنها يک ديوار سيماني بود.

مرد بيمار تعجب زده از پرستار پرسيد: چه بر سر مناظر فوق العاده اي که مرد کنار پنجره براي او توصيف مي کرد آمده است؟

پرستار پاسخ داد:اوچگونه منظره اي را براي تو وصف کرده است در حالي که خودش نابينا بود؟ او حتي اين ديوار سيماني را نيز نمي توانسته که ببيند. شايد او تنها مي خواسته است که تو را به زندگي اميدوار کند.

"هر سد و مانعی می تواند يك شانس برای تغيير زندگی انسان باشد".

به ساعت نگاه میکند گذشت ثانیه ها عذابش میدهد

به تاریخ تقویم نگاه میکند و در خود فرو میرود.

دفترچه خاطرات چد خطی خود را ورق میزند

 همان دفترچه کوچکی که هر گاه اتفاق مهمی در زندگیش رخ میدهد

 انرا در چند سطر مینویسد تا فراموش نکند.

صفحات اول

تاریخ روز آشنائی  تاریخ روز دیدار تاریخ تمام لحظات شیرین

 و بعد تاریخ جدائی.

آه می کشد و زیر لب میگوید:

 چه زود گذشت.

دلیلی برای انتظار نمی بیند اما دلش میخواهد منتظر باشد .

شاید یک ندا شایدم یک خیال .

اما قلبش را باور دارد .

که هرگز دروغ نمی گوید.

به خلوتش پناه میبرد جائی که نگاهی جز نگاه خدا نیست.

قرآن را بر قلبش فشار میدهد آنقدر که قلبش آرام گیرد

و صدای طپش های مداومش کمی آهسته تر شود.

صفحه ای را با نام خدا باز میکند

و خدا اینگونه جوابش را میدهد:

 تلاش کن ولی صبور باش.

یاد این جمله می افتد :

از تو حرکت از من برکت

خیلی آهسته فقط طوری که خدا بشنود میگوید:

من حرکت کردم .

تو میدانی که چگونه تلاش میکنم اما صبرم تمام شده است

بر قلبم صبوری ببخش

این اخرین تلاشیست که میکنم

و تو میدانی چگونه در بیخبری قلبی را احساس میکنم و برایش دعا میکنم.

 خدایا

به تو توکل میکنم و باری دیگر به قلبم یاد آور میشوم که تو بهتر میدانی

 پس اگر صلاح میدانی این تلاش را به سر منزل مقصود برسان.

خدایا توکل به تو

نوشته شده و ارسال : مهرنوش عزيز

به شما توصیه میکنم از این وبلاگ زیبا دیدن کنید       http://www.mehroosh.blogfa.com

بلکه کسی است که راه صحیح زندگی را نکته به نکته به همراه عشق بیاموزد.
مي‌گذارد و مي‌رود
اوراق سپيد ميان پاکت را لطفاً ناديده گير
حرف‌هاي من با دل تو
فراتر از دستنوشته‌هاي اينجايي ست...

3 سال از آخرین وداع ما میگذرد. 3 سال از روزی که رنگ پریده و لرزان با شاخه گلی بر سر مزارت آمدم و برایت توضیح دادم که ناچارم از آن بوم بروم. به یاد دارم که اصلاً اشکی نریختم، چرا که غرق در مصیبت دور شدن از همه بودم. شاید بتوان گفت که نخستین کسی بودی که برایش گفتم چه تصمیمی دارم. تو مثل همیشه سکوت کردی و شاید بی‌صدا برای آنهمه اندوه من اشک ریختی. به تو قول دادم بار بعدی که به دیدارت می‌آیم همه چیز را دگرگون خواهم کرد. دستانم را برای آخرین بار بر روی مزارت گذاشتم و حس کردم که تو همین قول را از من خواستی.

خردسال بودم که بنا به اجبار و مشغله مادر به دست‌های مهربان تو سپرده شدم. با آغوش باز مرا پذیرا شدی، چنان که امروز پس از گذشت سالها هنوز بوی خوشت را فراموش نکرده‌ام. دنیا در چشمانت قطره‌ای بود که آن قطره را با عشق دریا کرده و مرا در این دریا پرورش می‌دادی. هر کلامی که از دهانم جاری می‌شد با دقت و توجه تو به اتمام می‌رسید و اینگونه بود که تو همه چیز من شدی. خاله جان در حقیقت تو زیباترین زنی بودی که به یاد دارم و از آن عظیم‌تر، بی‌شک روح زیبایت بود که سبب شده امروز پر از گذر آنهمه سال صفای دلت را مو به مو به خاطر داشته باشم. من آهسته آهسته به همراه دیگر فرزندانت رشد کردم و ملکه خانه‌ات بودم که با وسواس‌های تو بزرگ می‌شد و با دل و جان، تمام حرفهایت را به گوش می‌سپرد. درابتدای نوجوانی، زمانی که دخترها آرام آرام می‌رفتند به سراغ شیطنت‌های دوران بلوغ، دریافتم که تو بیماری. در ابتدا شدت و عظمت فاجعه را نمی‌دانستم. می‌دیدم که همیشه چشم‌های زیبایت قرمز است. اما نمی‌دانستم که تو در خفا گریه می‌کنی، تا روزی که صبرت به سر آمد و در خانه، ‌های و های گریه سر دادی و من تازه هوشیار شدم که چه بر سرم آمداز آن پس دکترها، چون موش آزمایشگاهی به جانت افتادند. یک روز وقتی پس از شیمی درمانی به خانه آمدی، به یکباره همه موهایت ریخت. تو از ترس غش کردی و همان روز من هم قلبم را از دست دادم. پس از آنروز تلخ و فراموش نشدنی، مرا از تو جدا کردند و من چون دیوانه‌ای دور از تو شیون می‌‌کردم و هر زمان که به دیدارت می‌آمدم لبخند می‌زدم و تو هم با لبخندی پر از درد دستهایم را می‌فشردی.

در تمام زمان ملاقات ما، دستهایمان در هم گره می‌خورد که حرف‌های ناگفته را بین ما منتقل می‌کرد. برای کاهش آن فاجعه هیچ‌کس توانی نداشت. مادر و پدر بهت‌زده‌تر از آن بودند که بدانند چه بر سر من آمده و به اینگونه تو را در پاییزی دلگیر از دست دادم. شدت شوک از دست دادنت تا سالها با من بود، به نحوی که من دوره نوجوانی و جوانی را به سان دیگر همسالانم طی نکردم و از همان نقطه راه وسیاق زندگیم متفاوت شد. مهمانی‌ها و روزهای تعطیل من بر سر مزارت برگزار شده و گذر زمان نه تنها مرهمی برای دردم نشد بلکه جراحتم را عمیق‌‌تر کرد، چرا که با رفتنت، شیرازه کل خانواده به هم ریخت. مادر خانه‌نشین شد و من نیمه‌شبها از صدای گریه‌هایش بیدار می‌شدم... بله تو را از دست داده بودیم، اما هیچ‌یک نمی‌دانستیم با جای خالی تو چه کنیم. اکنون گرد پیری بر سر مادر نشسته و داغ تو هنوز کهنه نشده و من نیز خود یک مادرم و بر این باورم که مادر کسی نیست که فقط انسانی را بزاید. مادر کسی است که راه صحیح زندگی را به همراه عشق بیاموزد.

پس از رفتنت تا به امروز شوهرت هنوز پدرم است و من همیشه معتقدم که او دقیقاً به اندازه پدرم به گردنم حق دارد و تو نازنین همیشه در خاطرات کودکیم جا داری. دوست دارم بدانی که امروز من هم عاشقی هستم که تو می‌خواستی، امروز دستهایی مانند تو گرم، دستانم را می‌گیرد، امروز من شکفته و خندانم. در گستره محبت الهی آرام باش که آخرین فرزندت پس از آن سالهای سیاه، هر روز با عشق بیدار می‌شود. به یاد داشته باش که تو از تمام ملائک الهی زیباتری.

روحت شاد . میبوسمت مادر

هر چي بود خيلي سردش بود چون مدام دست هايش كه انگار با رنگ سياه شده باشد را از جيبش در مي آورد و جلوي دهانش مي گرفت و ها مي كرد . من هيچ وقت ها نمي كنم . آخر عينكم بخار مي گيرد و آن وقت مجبورم درش بياورم و پاكش كنم و كلي دردسر دارد.
ولي او مدام ها مي كرد و دست هايش را به هم مي ماليد . قدمهايش آهسته بود و مستقيم به طرف نيمكتي كه من رويش نشسته بودم مي آمد.

آمد . آهسته نشست.

دماغم خاريد. عطسه كردم . يك بار نه دو بار نه شايد بيشتر . آخر به بوي رنگ حساسيت دارم . او هم بو مي داد . بد جور هم . با خودم گفتم نه دزد است و نه مواد فرو ش و نه ... . نقاش است . شايد هم دانشجوي نقاشي . زير چشمي نگاهش كردم . قيافه اش به دانشجو ها نمي ماند . نمي دانم دانشجو ها چه شكلي اند ولي مي شود تشخيصشان داد . شايد بو مي دهند شايد هم .... . در هر صورت دانشجو نبود . خسته شده بودم . فضولي مثل مار راه گلويم را بسته بود و مدام به زبانم فشار مي آورد كه سر حرف راباز كنم.

يادم نمايد كه ساعتم را زير كاپشنم قايم كردم يا نه . ولي يك دفعه مار به زبانم فشار آورد و گفتم: ببخشيد ساعت خدمتتون هست ؟
نگاهم كرد . ترسيدم . يا حداقل خواستم كه بترسم. گفت: نه نياوردم . آخه دستام رنگيه . ساعتم كثيف مي شه . نيلوفر يعني نامزدم نيلوفر خانوم براي تولدم خريده . قشنگه نه ؟!

مچ خالي سياه و لاغرش رغا رو به طرفم گرفت . به چشمانش زل زدم و گفتم : خيلي بايد گرون هم باشه نه ؟!

نگاهش را گرداند طرفم . صدايش را برد بالا و گفت : فكر كردي ديوونه ام . من كه ساعت ندارم عوضي . همه همين فكر را مي كنند . فقط نيلوفر مي دونه كه ساعت ندارم . فهميدي احمق بي شعور . ساعت گرون . فكر كرده خر گير آورده.

عصباني شدم . مثل هميشه رگ گردنم باد كرد و احتمالا صورتم قرمز . دهانم را باز كردم كه فحشش بدهم كه گفت: نيلوفر مي خواي بري؟ كي برمي گردي ؟! به خدا دلم برات تنگ مي شه.

كمي ساكت ماند و دوباره شروع كرد : آره تموم خيابون ها رو پر مي كنم . همه جا مي نويسم كه دوست دارم . آن قدر مي نويسم كه ديوارها تموم بشن يا من بميرم . آخه زندگي بدون تو چه فايده اي داره . ببين اسپري هم خريدم . مي دونم آبرو داري. اين جوري بابات مجبور مي شه . چرا نمي فهمي...
صدايش را برد بالا و داد زد . درست نمي فهميدم كه چه مي گويد . بلند شد . خم شد روي زمين . اسپري را از جيب كاپشنش در آورد و درشت روي زمين نوشت : نيلوفر يگانه دوستت دارم مهدي نجفي.

ترسيدم . بلند شدم و رفتم طرف خوابگاه . يعني دويدم . توي راه چند بار سكنري خوردم . به ديوارها نگاه كردم . همه سياه شده بودند يا شايد من سياه مي ديدم .
نمي دانم چه طور تحمل بوي جوراب و عرق بجه ها در خوابگاه يك دفعه برايم راحت شد . صدايش توي گوشم زنگ مي زد.

. مرد پتو را پس زد و با عجله لباس بلند شد . زن به آرنج دست چپش تكيه كرد و به سمت مرد چرخيد و گفت : عجله داري ؟ مي خواي بري ؟ مرد به سمت صندلي رفت . شلوارش را برداشت . به دنبال كمربندش گشت . رو به زن كرد و گفت : كمربند منو نديدي ؟! زن پتو را پس زد و بلند شد و گفت : ديشب اون قدر عجله داشتي كه معلوم نيس كجا انداختيش . كمربند زير پاي زن رفت و گفت : آخ . لعنتي حالا چرا زير پاي من ! مرد كمربند را از دست زن كشيد و گفت : ببين اسمت چي بود ؟! زن بلوزش را از روي صندلي برداشت و گفت : مريم . مرد چشمانش را ريز كرد و گفت : فكر كنم ديشب گفتي ثريا ! زن شانه هاي لختش را بالا انداخت و گف : مگه فرقي هم مي كنه ! خشت اول را نهد مريم كج تا ثريا ميرود ديوار كج . ديوار من رو هم مريم خاك بر سر از اول كج رفت بالا ! مرد شانه را از روي ميز برداشت و موهايش را شانه زد . از توي آينه به زن نگاه كرد و گفت:  كليدهاي خوونه را نمي توونم بهت بدم ولي شب ساعت 10 منتظرتم . راستي جايي براي خواب داري ؟! زن خم شد و شلوارش را از پايين تخت برداشت . سرش را بالا آورد و گفت : ديشب كه گفتم تو خوابگاهم . خوابگاه دانشجويي كه مي دوني چيه ! مرد از تو آينه به شلوار زن نگاه كرد و گفت : ديشب گفتي اهل كجايي ؟! زن شلوار را پايش كرد و زيپش را بست و گفت : اهل كاشانم من ... . مگه فرقي هم مي كنه . مال هر جا باشم اين مهمه كه ديشب اون قدر برات جذاب بودم كه يادت رفت حداقل دم يه داروخوونه نگه داري.

... مرد به سمت كمد رفت . در كمد را باز كرد و گفت : مريم خانووم حالا چن سالته ؟! زن در اتاق را باز كرد و به سمت هال رفت . مانتويش روي مبل بود . مانتو را برداشت. شالش را هم از سر چوب لباسي . به سمت اتاق آمد و گفت : اسمت ميلاد بود ديگه نه ؟! مرد سرش را تكان داد كه يعني بله . زن مانتو را تنش كرد و گفت : به نظر تو عشق بازي بدون عشق باز هم يه بازي ؟! مرد پيراهن را از توي كمد برداشت . به زن نگاه كرد . دوباره چشمانش را ريز كرد و گفت : همه ي زندگي يه بازيه . پس عشق بازيه بدون عشق هم يه بازيه ! زن دكمه هاي مانتو اش را بست و گفته : پس چرا مي گن اين بازي خوب نيس . به نظر من كه بد نيست . به نظر تو چي ؟! مرد به طرف زن آمد . نيشگوني از بازوي زن گرفت و گفت : اگه بازيه بدي بود كه دشب سوارت نمي كردم . زن لبخند زد و گفت : بچه كه بودم مادرم مي گفت بازي اشكنك داره سر شكستنك داره ! اين بازي هم اشكنك داره مگه نه ؟!
مرد پيراهن را تنش كرد و گفت : براي من كه اشكنك داشت حالا براي تو شايد. ... مرد كشو را بيرون كشيد . كيف پولش را درآورد.

زن دوباره لبخند زد و گفت : تا حالا براي هيچ بازي از كسي پول نگرفته ام . از تو هم نمي گيرم . شالش را سرش كرد . مرد در كشو را بست و گفت : زنم تا آخر ماه خوونه ي مادرشه . بازي ديشب خيلي به من چسبيد . امشب هم ... . زن شالش را جلوي آينه مرتب كرد و گفت : به من هم خيلي چسبيد ولي ... . زن برگشت و به سمت هال رفت . كيفش را از روي مبل برداشت . مرد به سمتش آمد و گفت : ولي چي ؟! زن گونه ي مرد را بوسيد و گفت : ديگه هيچ وقت با زنت از اين بازي ها نكن . اون هيچ گناهي نداره.
مرد كمي عقب رفت . چشمانش را ريزتر از قبل كرد و گفت : يعني چي ؟!
زن به سمت مرد رفت و گفت : اين دفعه اين بازي برات سر شكستنك داشت . به جمع HIV هاي مثبت خوش اومدی.