یاعلی

!
دوباره مي‌چكد از خامه‌ام حكايت دل!

ولايت دل، از اين شورباز، آباد است
به لطف حـضـرت مـعـشوق، رازآباد است

دميـده صبـح‌گه دولت دلم امشب
ببين به مرتبه‌ي عشق نائلم امشب

سـپرده‌ام دل خود را به دل‌بري كه مپرس!
گرفـته دست مرا ذرّه پـَروري كه مپرس!

به عشق اوست كه اين‌گونه مي‌سُرايم مست
به عشق اوست كه دست مرا گرفـته به دست

به عشق اوست كه بي‌تاب در تب و تابم
به عشق اوست كه امشب نمي‌برد خوابم

به عشق اوست كه بيگانه از خودم امشب
به عشق اوست كه ديوانه‌تـر شدم امشب!

به عشق اوست كه حيـرانِ شَطَح و طاماتـم
به عشق اوست كه مَحو تجلّي ذاتـم

به عشق اوست كه سامان نمي‌پذيرم من
به عشق اوست كه در دام دل اسيـرم من

به عشق اوست كه انديـشه را رها كردم
حـساب خـويـشتن از ديگران جدا كردم

حَذر نمي‌كنم از عشق و رندي و مستـي
جز اين سه چيـست مگر دستمايه‌ي هستي؟

گذشتـه كار من از احتيـاط و ترسيـدن
«منم كه شُهره‌ي شَهرم به عشق ورزيدن»

گذشتـه‌ام از انديشه‌ي جَحيم و بهشــت
«نـگار من كه به مكتب نرفت و خط ننوشت!»

اگرچه قـاصـرم از شرح حـُسن دلجويت
اگرچه تاب ز من بـُرده تابش رويت

اگرچه نام تـو در مـثـنـوي نـمي‌گــُنـجد
نـَمي ز جام تو در مثـنـوي نمي‌گُنجـد

حـديث حُسن تـو را بس نمي‌كنم اي دوست
تو را مقايـسه بـا كـس نمي‌كنـم اي دوست

حديث حُسن تـو در سينه‌ام نهان تا چند؟
حديث مـستي ديريـنه‌ام نهان تا چند؟

به نام حـضرت تو مـُهر اين سكوت شكست
علي است آن‌كه مرا اين پياله داده به دست

كنون كه توبـه‌ي تزوير را شكستـم من
قسم بــه وَحدت واحد علي‌ پرستم من

علي‌پرستـي مـن شرك نيست اي زاهد!
بدان! يقين مرا مـرتـضـي است خـود شاهد

ميديد ميسوزم ولي باور نميكرد

باگوشه چشمي آتشم را ترنميكرد

توي نگاهش بي وفايي موج ميزد

بيچاره دل اين صحنه را باور نميكرد

ميديد توي چشمهايم حرفها بود

حتي دمي پيش نگاهم سر نميكرد

ويرانگري عشق به من آباد است

بي آه من آشيان غم برباد است

من بي تو سكوت ميكنم حرفي نيست

اما چه كنم سكوت من فرياد است

از نگاه همیشه منتظرم
از چشمان بارانیم
ازبوسه های نشکفته ام
بنویسم برایت از ترسم
ترس از بی تو ماندن وبی تو رفتن
بی تو گفتن وبی تو خواندن
بنویسم برایت از نغمه های شبانه غم
در گنج عزلت تنهایی ام
بنویسم برایت از معنای زندگی
از اینکه من زندگی را در کنار تو بودن معنا می کنم
زندگی را برای تو سرودن معنا می کنم
من زندگی را در خروش چشمان نیلگونت معنا می کنم
من زندگی را در آغوش تو بودن معنا می کنم
معنای زندگی معنای بوسه های آتشین عشق است
زندگی یعنی عشق

دیروز به یاد تو و آن عشق دل انگیز
بر پیکر خود پیرهن سبز نمودم
در آینه بر صورت خود خیره شدم باز
بند از سر گیسویم آهسته گشودم
عطر آوردم بر سر و بر سینه فشاندم
چشمانم را ناز کنان سرمه کشاندم
افشان کردم زلفم را بر سر شانه
در کنج لبم خالی آهسته نشاندم
گفتم به خود آنگاه صد افسوس که او نیست
تا مات شود زین همه افسونگری و ناز
چون پیرهن سبز ببیند به تن من
با خنده بگوید که چه زیبا شده ای باز
او نیست که در مردمک چشم سیاهم
تا خیره شود عکس رخ خویش ببیند
این گیسوی افشان به چه کار ایدم امشب
کو پنجه او تا که در آن خانه گزیند
او نیست که بوید چو در آغوش من افتد
دیوانه صفت عطر دلآویز تنم را
ای اینه مردم من از حسرت و افسوس
او نیز که بر سینه فشارد بدنم را
من خیره به اینه و او گوش به من داشت
گفتم که چه سان حل کنی این مشکل ما را
بشکست و فغان کرد که از شرح غم خویش
ای زن چه بگویم که شکستی دل ما را

عشق يعني خاطرات بي غبار               

                              دفتري از شعر و از عطر بهار

عشق يعني يك تمنا ، يك نياز                

                                    زمزمه از عاشقي با سوز و ساز

عشق يعني چشم خيس مست ا       و

                                 زير باران دست تو در دست او

عشق يعني ملتهب از يك نگاه              

                               غرق در گلبوسه تا وقت پگاه

عشق يعني عطر خجلت شور عشق    

                                   گرمي دست تو در آغوش عشق

عشق يعني "بي تو هرگز ..."پس بمان    

                                     تا سحر از عاشقي با او بخوان

عشق يعني هر چه داري نيم كن            

                                   از برايش قلب خود تقديم كن

عشق يعني يار بي پرواي من                                       

                                             همدم تنهايي و شبهاي من

عشق يعني ذره ذره اشتياق                         

                                         آتشي بر دل ز بيداد فراق

عشق يعني من اسير دام تو                          

                                               كشته آن عشق بي فرجام تو

عشق يعني شمعي و پروانه اي                    

                                         سر نهادن بر در جانانه اي

عشق يعني بلبلي در باغ گل                         

                                            ناله زن با سوز دل در داغ گل

عشق يعني عاقبت پر سوختن                      

                                           چشم اميدي به در بر دوختن

عشق يعني رستن از كون و مكان                 

                                        پر كشيدن تا وراي آسمان

عشق يعني قلب صادق قلب پاك                  

                                               از جفاي دور گردون سينه چاك

عشق يعني حسرتي در انتظار                       

                                           انتظار و اشتياقي بي شمار

عشق يعني عشق اي جانانه ام                    

                                                شمع خاموش و گل و پروانه ام

عشق يعني قطره اي از جام دوست                     

                                                  قصه سوداي بي فرجام دوست

عشق يعني كم محلي هاي يار                     

                                            لاله سرخي ميان شوره زار

عشق يعني ديده پر خون من                         

                                          داغ ليلي و دل مجنون من

عشق يعني حسرت و رنج و فراق                  

                                                  مرگ صدها بيد مجنون توي باغ

عشق يعني آه آتشناك من                             

                                             جان دردآلوده و غمناك من

عشق يعني ناوك دلدوز تو                              

                                                 غمزه ها و عشوه هر روز تو

عشق يعني محنت دوري تو                            

                                               در دلم غوغاي مهجوري تو

عشق يعني بال و پر بشكسته اي                    

                                                 نااميدي پشت درب بسته اي

عشق يعني عشق اي آرام جان                      

                                           در كنار عاشق زارت بمان

ندانسته عاشق شدم،دانسته گریه کردم

 ودانسته درون خود شکستم.
نگاهم سراسر اشتیاق بود،
نگاهم حاکی از تپیدن قلبم بود،
نگاهم لبا لب،نیاز بود،
نگاهم شِکوه از تنهایی بود،
نگاهش...........
نگاهش خنده بود،
نگاهش شیطنت بود،
نگاهش بی مهری بود،
نگاهش شکستن قلبم بود،
نگاهش ردِ نگاهم بود.

لبي در التهاب بوسه اي سوخت
دلي دربي كران ناله اي سوخت
كجا يي ماه تابان شب من
سری درالتهاب سینه ای سوخت
بيا تا جان به تن دارم تنم را
نوازش ده كه دربي پردگي سوخت
تو كز اشوب دل سر نسخه داري
كه دل در اعتراف ساده اي سوخت
ببر مي ميگساري كار من باد
كه شايدفر به ضرب باده اي سوخت
ميان دستمان ديوار مرگ است
كه حتي مرگ بر ديواره اي سوخت
به فرداي نگاهي چشم دارم
كه چشمانم به راه جاده اي سوخت
كنار ماه و اب وسنگ و نازت
دل نازك ميان گريه اي سوخت
به هنگام حضور گرم دستت
همه تاب و توان سينه اي سوخت
سرم در التهاب سینه ات ماند

لبم در التهاب بوسه ات سوخت